foto: R. Zachte

Ik loop niet warm voor groene 'hoisies, klompies en molentjes'. Desondanks draag ik Zaanstad een warm hart toe. Ik hou namelijk van verval...

Wat is er mooier dan de anonieme duistere stadsjungle met junks en zwervers op verlaten glimmende natte straten. Beschenen door laat neonlicht of haperende lantaarns.
Wat is er mooier dan de desolate schimmige schemerwereld van afwerkplekken en tippelzones vol illegalen en criminelen?

Ik houd van de schoonheid van lelijkheid en verval. Elkaar omarmende huizen, vergeefs steun zoekend in de omgeving. Fabrieken, leeg, hol en bewoond door maden, pissebedden en een zwaluwpaar. Bereikbaar via een glibberig klinkerpad van mos en gras. Ik zwijmel bij een restant brugleuning, verworden tot een roestbruine vlek op half verteerde planken.

Vakantie... doe mij maar de zware industrie in Silezië, de voormalige DDR of het Ruhrgebied. Fantastisch!!!

Ik weet niet waarom of voor wie ik dit schrijf, maar degene die dit leest zal begrijpen dat Zaanstad een soort luilekkerland voor mij is.

Ik heb getwijfeld over mijn favoriete stukje Zaanstad. Heel mooi is het complex van Wessanen aan de Noorddijk, organisch gegroeid en - bij mijn weten - (gelukkig) zonder monumentenstatus. Maar vanwege de sloopdreiging heb ik toch gekozen voor 'Het Trefpunt' en in het bijzonder het halletje op de verdieping tussen lift en stationstraverse. Morsige graffiti; vertrapte peuken, drankkleverige tegeltjes en schrale weeïge luchten van pies en weed. Vooral 's avonds als deze omgeving het meest unheimisch is.

Omdat ik al jaren tevergeefs tegen mijn eigen teloorgang vecht, teken ik maar onder pseudoniem. En de goede verstaander... die komt er toch wel uit.

Deze parel is ingestuurd
door A.S. Slanke