foto: R. Zachte

Er zijn heel wat plekken in Zaanstad die ontroeren van mooiheid. Ook lelijke plekken ontroeren soms - maar lang niet allemaal. Mijn stek heeft zowel mooie als lelijke plekken van ontroering. Het heeft alles in zich, en is steeds weer nieuw. Het is verrukkelijk, vooral gezien vanaf het water..... het is de Zaan!

Ik ben er nog maar een paar keer écht geweest - de hele rivier vanaf het water. De laatste keer in een heel oud kruisertje uit de dertiger jaren. Met z´n achten, waaronder drie kinderen, twee fotografen, en een docente kunstacademie. Wat hebben we elkaar veel aangewezen en genoten! Picnickmanden mee, het leek een verhaal van vijf broden en twee vissen die steeds maar méér worden. Een lange speurtocht naar aanlegsteigertjes is een belevenis op zich - ik vertelde trots dat die er moesten zijn - en zo kwamen we uiteindelijk bij de Zaanse Schans uit (verboden af te meren, dat maakt ´t extra spannend).

En wat is er dan zo fantastisch aan de Zaan? In twee woorden: de ongeloofelijke varieteit en diepgang. Je hoofd wordt een klankbord waarin alles wat je ziet gaat resoneren. Historie en het fenomenale verschil in korrelgrootte van de bebouwing. Openheid en landschap. Menselijk streven, gestolde strijd. Kracht van wind en water. Kruispunten van verschillende soorten netwerken. Kleine burgermanstrots en grote gebaren. De Zaan, dat is het voor mij helemaal. Zaanstad kan daar trots op zijn. Iedereen de boot op!

Deze parel is ingestuurd
door Jos van Winkel